v my work

short history : my hand my draw

จำความเด็กสุดได้ตอนเตรียมอนุบาล
อนุบาลสอง
วาดรูปหมีใส่ชุดแซนตาครอสบนเสื้อกันหนาวสีเขียว
จนเพื่อนๆ มาขอให้วาด

ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการวาดรูป
จากหนึ่งรูปกลายเป็นจำนวนที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

จากภาพเป็นเรื่อง
จากเรื่องเล่มเป็นนิตยสารห้อง

มีพี่ชายแท้ๆที่ชอบวาดการ์ตูนเป็นเรื่อง
ลงสมุดโรงเรียนเล่มบางๆ สีเหลือง
เป็นการสานต่อแรงบันดาลใจที่สำคัญ

ปอห้าสนใจการวาดภาพเหมือน
จากหนังสือ "ปลื้ม" (หนังสือภาพล้อดารา เก่าแก่)

มอหนึ่งเข้าสู่โรงเรียนประจำจังหวัด
เจอเพื่อนใหม่ๆ และเจอคอวาดรูปด้วยกัน

การที่ออกปั่นจักรยานไปโรงเรียนเอง
ทำให้ได้สัมผัสการ์ตูนที่วางแผงขายมากมาย

มอหนึ่งชื่อลงหนังสือการ์ตูนรายเดือนครั้งแรก
ด้วยความดีใจสุดๆ
มอหนึ่งเทอมสองการตูนที่วาดเองได้ลงตีพิมพ์
และตีพิมพ์เรื่อยๆ

มอสองสนใจเรื่องสถาปัตยกรรม
และอยากเรียนสายอาชีพโดยตรง
เพื่อความเต็มที่กับสิ่งที่เราชอบทุกวัน

หลังจากจบสายอาชีพ
จากนั้นศึกษาต่อสถาบันสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่
และยอดเยี่ยมมากในภาคเหนือ

มีความชื่นชอบในการประกวดแบบและถวิลหารางวัล

ทุกสิ่งในคณะทั้งอาจารย์เพื่อนๆ กิจกรรมหล่อหลอมชีวิต
จิตวิญญาณได้อย่างงดงามจนรู้สึกได้

ปัจจุบันเป็น โรคสถาปนิกเรื้อรัง
และมีความสุขกับโรคนี้ดี ^__^

my music my play
เคยร้องนำเพลงชาติหน้าเสาธงหนึ่งครั้งตอนอนุบาล
ตอนเด็กๆครอบครัวชอบให้ร้องเพลง หนังโกโบริกะอังสุมารินให้ฟัง

ตอนปอหนึ่งพ่อแม่ส่งไปเรียนเปียโนกับพี่ชาย
เรียนได้แค่วันเดียวเพราะอยากเล่นมากกว่า

ตอนประถมชอบฟังเพลงประกอบการ์ตูนมาครอสเซเว่น
ตอนมัธยมปฏิเสธเสียงเพราะชอบวาดรูปเงียบๆ

หลังจากนั้นพี่ชายแนะนำให้รู้จัก j rock
และพี่ชายเล่นดนตรี เป็นโรคติดต่อ
พี่ชายจับกีตาร์ผมจับเบส

มอสามมีเบสเป็นของตัวเอง
และเริ่มฟังพวกมือเบสฮีโร่
ศึกษาทฤษฏีดนตรีด้วยตนเอง

อายุสิบเจ็ดได้เป็นประธานชมรมดนตรีสากล
เป็นยุคบุกเบิกแต่บุกเบิกไม่สำเร็จ T__T
เล่นดนตรีเรื่อยๆกับเพื่อนไม่มีวงจริงจัง

เข้ามหาลัยเป็นวงเดียวของรุ่น

มีพี่ชายจบเอกดนตรีคอยเป็นผู้นำด้านจิตวิญญาณ

ปัจจุบันเตรียมพร้อมสู่การเล่นอาชีพ
^__^

หนังประวัติศาสตร์สงครามฟอร์มใหญ่ๆ
หนังทุกเรื่องที่สะเทือนอารมณ์
หนังอะไรที่ทำให้เรามีพลัง

เดือนหนึ่งดูทีวีซักประมาณสามชั่วโมง
ทั้งๆที่ทีวีอยู่ข้างหน้าแท้ๆ

ชอบหมด อ่านหมด

ทุกคำพูดคมทุกคำ อยู่ที่เรามองให้คมรึเปล่า